.

.

.

کمی شُک آوره شاید این عکس
و شما به دنبال یک حس ارتباط یا به نوعی بر انگیختن حال خود را با دیدن عکس به دنبال دارید
و اگر این ارتباط با درون و حس شما ایجاد نشود
به یقین صفحه را میبندید و زیر لب می گویید این عکس خوب نیس
/
/
من جسارتن  خودم به دید شما جهت میدهم :
 

امکان داره با دیدن این عکس دچار سردرگمی و به تمام زوایا و تمامیت تصویر چندین بار با چشم خود عکس را مرور کنید
و بعد به توده ی عجیب وسط عکس خیره شوید و حس تهوع و چندش وار بودن حس کنید
و بعد از آن به اطرافش نگاه میکنید و متوجه آن میشوید این سر و گردن و شانه های یک زن است


این یک گیره ی موی آویخته شده به یک مو ی یک زن امروزیست که این روزها مــد شده ...


مــــــن  :  شکل مغز انسان را در این گیره ی مو دیدم
که مغز انسان به بیرون از جسمش فرار کرده
و اوایل انگار از دادَش می گوید من  درون آدم ها هستم و من را در برون و جسم نیابید .. ولی میبینه که کسی اون نمیفهمه به بیرون از جسم میاد ..

به عبارتی:  از جهت نگاه امروز وارانیه ی ما . . . مدام  درگیر این هستیم که تمام وجودیت یک فرد در جسم اوست
و یکخرده خیلی دغدغه ی ذهنیم اینه که تکلیف روح و چیزی که 99 درصد وجودیت انسان را تشکیل میدهد
چه میشود و امروزه جایگاه آن در ما کجاس  .
>
>
>
پ ن : عذر خاهی میکنم اگر چرند و پرند گفتم ... من این روز ها باید درگیر کتاب های ارتباطات و افکار عموم و نشانه شناسی و فلسفه در عکاسی باشم و این مطالب گویا در من حس جسارت در توضیح عکس رو ایجاد کرده
>
>>
پ ن 2: دوم آذر رو در تاریخ خیلی دوست دارم ... چون سال گرد ازدواج سیستر جانانم هس و
زاد روز تولد دختر عموی نازنین وارم ... که وجودشان در زندگی من خیلی تاثیر گذار بوده تا به امروز :)
/
/پ ن 3: از اطرافیانم واسه خاموش بودن گوشیم و در دسترس دیدار نبودنم عذر میخام .... به شدت احتیاج به آرام گرفتن فکر دچار هسم ..


مرسی از وجود یکان یکان شما هایی که به وبلاگم میاین .